In Lantarenvenster is vanmiddag de film vertoond van de Rotterdammer Carel van Hees over zijn legendarische stadgenoot en saxofonist Piet le Blanc, die tot aan zijn dood het uitgaansleven in de stad van melodie en gezelligheid voorzag. Hij werd De Saxman genoemd.

Net zoals vroeger Aad Veerman zijn fan Bep van Klaveren in Rotterdam overal naar toe op sleeptouw nam, en de journalist Hans Maaskant dit deed met de oud-scheidsrechter en De Musschen-voorzitter Dirk Nijs, zo trad Piet le Blanc in elk Rotterdams etablissement voor maatschappelijk verkeer op waar zijn vriend Nico Tempelman was. Tempelman zag zichzelf ook terug op de aankondiging van het Internationaal Film Festival, met Piet le Blanc op de Krooboot.

Piet te Blanc stierf in 1996 op 75-jarige leeftijd en ligt op Crooswijk begraven. De door Ruut Ramseier ontworpen prijs ‘De Sax van Rotterdam’ is twee keer uitgereikt. Eén keer aan Pierre le Blanc en één keer aan Gerard Cox. Waarom maar twee keer? ‘’Tja, je moet bij dit gemeentebestuur eens aankloppen voor een bijdrage als het niet multicultureel is…’’, laat Tempelman cynisch weten.

‘’Komt ook omdat raadsleden en wethouders voor minstens driekwart niet in Rotterdam geboren zijn en werkelijk geen moer weten van de echte stadse geschiedenis. Als zij kinderen van Rotterdamse ouders waren geweest had zo’n zeperd nooit kunnen gebeuren’’, aldus stadswacht Sjors van Maurik. ‘’Nu wel. Met uitzondering van enkele oudere raadsleden van Leefbaar is zo’n beetje alles import.’’

Laat een reactie achter